از همون موقع به اين فكر مي كنم كه شايد ... اين آخرين شروع باشه ... شروعي با آغازي ناخوشايند و پاياني دردناك . مي ترسم . مي ترسم و مي ترسم .

با خودم فكر مي كنم كه هنوز خيلي كارهاي انجام نشده دارم ، خيلي چيزهاست كه دوست دارم بهشون فكر كنم و با اونها از زندگي لذت ببرم و خيلي افراد كه دوست دارم حالا حالا ها دوستشون داشته باشم !

من نمي دونم چي بگم . شايد اين حس اينجورام كه من فكر مي كنم جدي نباشه ولي ... مي خوام برم دكتر ولي هي امروز و فردا مي كنم . شايد مي ترسم .شايد زيادي درگير زندگي شدم و شايد ...

دوست دارم اگه بخوام برم ،‌فرصتي رو كه دارم فقط صرف ديدن جاها و افرادي بكنم كه خاطرات گذشته منو تشكيل مي دن . حتي اونهايي كه يه گوشه از ذهنم دارن خاك مي خورن . دوست دارم فقط بگردم و بگردمو بگردم . دوست دارم با دوستاي گذشته واليبال بازي كنم . برم ساحل .... بشينم و با هم گپ بزنيم ، از همه چيزهايي كه دوست دارم عكس بگيرم ، برم مدرسه هايي كه بودم ، دانشگاهي كه درس خوندم ، جاهايي كه كار كردم  و و و و . خيليه . براي گفتن همشون مجالي نيست .

شايدم تموم اين حرفا فقط يه حس باشه . يه حس غريب و نا آشنا

ولي اين چيزيه كه الان تو ذهن منه و دوست داشتم بنويسم . اينا رو به هيشكي نگفتم و نخواهم گفت . حتي به عزيزترين موجود زندگيم . نگران تنهايي اونم هستم .

همه اينا رو نوشتم كه بگم : زندگي شايد همين باشد

من به زعم همه تو اين مدت زندگيم آدم موفقي بودم . و خوشحالم از اين كه اگه زندگي من با طول كوتاه تموم بشه اما عرضش برام رضايتبخش بوده . شايد سخت باشه گفتنش ، اما . من الان كه نمي دونم ميرم يا هستم ، حس مي كنم اگه قرار بر رفتن باشه ... آماده ام . شايد اگه با واقعيت روبرو بشم اين روحيه رو نداشته باشم . فقط ...

تنها نگراني من اونيه كه دوستش دارم . و همه اين موفقيتهام رو مديون اون هستم . اينكه چه اتفاقي تو اين بعد قضيه مي افته اذيتم مي كنه .

اينا اونيه كه تو دل من ميگذره . نمي دونم ديگه چي بايد بگم .

من الان يه هفته هست كه كار جديدم رو شروع كردم . اينجام مث همون جاي قبليه . فقط امنيت شغلي بيشتري رو احساس مي كنم و مي تونم بگم كه خطر از دست دادن شغل و استرس شغلي تو اينجا دقيقا صفر هستش .

خيلي دلم براي بچه هاي سازمان قبلي تنگ شده . روزاي اول فكر مي كردم اشتباه كردم اومدم اينجا ، اما حالا نه . تجربيات جديد ، كارهاي جديد ، دوستان جديد و وضعيت جديد شغلي  همه و همه دست به دست هم ميدن كه سختيهاي ابتداي كار راحت تر جلوه كنه .

دارم اسباب كشي هم مي كنم به خونه جديد . خلاصه جابجايي كار و مسكن با هم تداخل پيدا كرده و سخت شده . كما اينكه كارهاي سازمان قبلي رو هم بايد تو موعدهاي خاصي انجام بدم و ۲ تا پيشنهاد توليد نرم افزار رو هم دارم همزمان بررسي مي كنم . خلاصه تو يه كلام دارم كلافه مي شم ...

فعلا بايد برم . كارهام عقب افتاده . تا بعد

آسمان هم آرام

و هزاران فانوس

باد هم می آید

به گمانم فردا روز خوبی باشد

صورت ماه به من می گوید . . .

امروز روز آخر است . و فردا شروعي نو . آخرين روز كاري از يك بازه چند ساله در شركت بزرگي كه تجربيات گرانقيمتي در وجودم به يادگار گذاشت . اين نيز گذشت و فردا آغازي نو ، شروعي دوباره و آينده اي زيباتر را نويد مي دهد . دلم تنگ است از همين حالا . براي همه بدي ها و خوبي ها . براي همه چيزهايي كه به ياد ها مي پيوندند و بايد در مرور خاطرات فقط در ذهن ملاقاتشان كنم .

و در پس هر هجراني ، موفقيت جستجوي مي شود . اميدوارم موفق باشم .

من در آزمونهای نهایی .... هم انتخاب شدم و از این به بعد باید برم ... کار کنم . دارم سیستمهامو تحویل دوستانم در شرکت فعلی می دم تا کار انتقال به کار جدیدم آخرین مرحله رو هم بگذرونه .

یه حسی دارم که نمی تونم بگم چیه . هم ناراحتم  هم خوشحال و هم نگران ...

ناراحت از اینکه دارم اینجا رو با همه بدی ها و خوبی هاش ترک می کنم .
خوشحال از اینکه دارم به یکی از اهداف مهمم که کار کردن تو ... می رسم .
و نگران از همه مسائلی که ممکنه تو این انتقال برام پیش بیاد .

برام دعا کنید .