"در رخوت ستارگان حس كردم مرده ام ،‌ و اين صداي جادويي نه از آن خنياگري بلوچ كه صداي نكير و منكر است كه ، مهربان و تبدار ،‌نامه اعمال مرا مي خوانند . يكي به نغمه و يكي به كلام . مي ديدم كه هيچ پرخاشي در ميانه نيست ،‌نه حتي هيچ سرزنشي . مي ديدم گناهان مرا مي شمرند اما نه از سر شماتت . همه اش به دلسوزي كه پايش اگر لغزيد ، لغزيد اما نه از سر پستي كه خطايي اگر رفت ،‌رفت اما نه از سر اختيار .
چه سبكبار شده بودم آن شب . مي گفتم : پس اين است مرگ ؟ اين حلاوت در كمين ؟" 
همنوايي شبانه اركستر چوبها. رضا قاسمي

برايم بنويسيد كه مرگ را ، و پس از مرگ را چگونه مي بينيد ؟

۱ . ديشب حين رانندگي بس كه عجله داشتيم نزديك بود كار دست خودمان بدهيم . هر چقدر بانو مي گفت مراقب باش ،‌ ما كار خودمان را مي كرديم و رانندگي خودمان را . خلاصه در چند مرحله نتوانستيم آدمهاي ۱۰ امتيازي وسط خيابان و حاضر در مسير را با اتوموبيلمان بزنيم و امتيازات لازم را براي پيشي گرفتن از درايور بين المللي بانو نيكو(   ) ، كسب نماييم .

۲ . امروز بعد از خوردن ناهار بنده حدودا دو ساعت پشت ميز كار در اداره ،‌ چرت كه چه عرض كنم ، خوابيدم و ركوردي ديگر در مسير تعالي كارمند نمونه ، كسب نمودم . از دوستاني كه تخ.. اين كار را دارند صميمانه دعوت ميشود جهت ايجاد حس رقابت سالم و منجر به تعالي سازماني ، بنده را ياري فرمايند .

۳ .*********************************************** .

لاجرم هر آنكه شاه كليد داشته باشد موفق است ، داستان بازه اي از زندگي دو دوست دوران نوجواني ، يكي به دنبال مريد و ديگري در پي نوشتن وقايع دوران انقلاب ايران ، در قالب يك رمان . دست سرنوشت زندگي اين دو دوست را در هم گره مي زند بعد از سالها . مير محمد ديگر نيست و راوي در بند ، به جهت ارائه توضيحات در خصوص مرگ دوست ديرين ، ماوقع سالهاي گذشته را به صورت شرح حال بيان مي كند ...

داستانهاي جعفر مدرس صادقي را نمي تواني نيمه خوانده ول كني ، بايد يك بند بخواني و بخواني و بخواني تا آخر داستان . گاو خوني ،‌كله اسب ، كنار خيابان ، آب و خاك ، من تا صبح بيدارم ،‌ شاه كليد ،‌آن طرف خيابان  را از مدرس صادقي خوانده ام و چند تايي ديگر در صف دارم، اما كله اسب چيز ديگري بود .يك نفس خواندمش .

شاه كليد را همين جمعه صبح گرفتم ، عصر شروع كردم و تمام .

۱. طي دو سه روز گذشته ، با شوق و ذوق فراوون اومدم هر بار چيزي بنويسم ، ظاهرا سرور بلاگفا با من يار نبود و اگر بود وفادار نبود ، نوشته هام پست نمي شد و ظاهرا سروره مشكل داشت . نميدونم شايد بهتره از اين به بعد نوشته هامو به جاي تايپ تواين اديتور مزخرف بلاگفا ، يه جاي ديگه بنويسم و بعد بيارم اينجا پست كنم ...

۲ . تو اتاقم تنها نشستم ، بازم اين فن لعنتي خراب شده و من پنجره ها رو باز كردم و دارم با تحمل خاكي كه تو فضاي اينجا پر شده ،‌اين جمله ها رو مي نويسم .

۳ . ديروز به صورت اتفاقي ، حين وبگردي رسيدم به بلاگي كه تو آخرين پستش نوشته بود اينكاره نيست و خداحافظي كرده بود . راستشو بخوايد منم اينكاره نيستم ، يعني اگه هم باشم وقتشو ندارم . اينجا رو هم به ندرت پيش مياد كسي بخونه . اهل اينكه برم اينور و اونور كامنت بذارم كه ايها الناس بياد از وبلاگ من بازديد كنيد هم نيستم . اما به دليل اينكه از نظر من كار نيمه كاره يه شكست محسوب مي شه و همچنين به احترام اون چند نفري كه ميان اينجا و مزخرفات منو مي خونن ، دوست دارم بنويسم .

۴ . دوشنبه از اداره ماموريت گرفتم برم نمايشگاه كتاب . حتما خودتون رفتين و ديدين كه چه خبره . من خيلي سريع چند تا كتاب مد نظرمو خريدمو برگشتم . نكته مهم اينه كه من بالاخره نفهميدم چرا نمازجمعه تو دانشگاه برگزار مي شه و  نمايشگاه كتاب تو مصلي .

۵ . تو برنامه هاي سال ۸۷ ، ساعت مطالعه و ورزش رو براي خودم در نظر گرفته بودم و رژيم . به حول قوه الهي اولي حل شده و دارم اجراش مي كنم . مونده دومي و سومي . ( اگه اين كاراي اداره و پروژه ها بذارن !!! )

۶ . مي خواستم خونه رو عوض كنم ، يه سري به بنگاهها زدم و يه مدتي هم هست آگهي هاي همشهري رو مي خونم . نتيجه اخلاقي اينه كه بايد به هميني كه دارم قانع باشم ،‌ فكر خريدن خونه بزرگتر رو از ذهنم بيرون كنم ، سعي كنم ديگه از اين افكار مسموم به مغزم راه پيدا نكنه و .... و اصلا غلط كنم ديگه از اين كارا بكنم .

باقي بقاي شما

مي نوش كه عمر جاوداني اين است
خود حاصلت از دور جواني اين است
هنگام گل و مل اس و ياران سرمست
خوش باش دمي كه زندگاني اين است

اينجا ، ميدون .... ، محل كار من . هوا خيلي گرمه ، سيستمهاي تهويه هنوز راه نيفتاده و پنكه اتاق هم معلوم نيست كجاست . به اينها اضافه كنيد ، من‌ـ گرمايي رو . تحمل گرما برام واقعا طاقت فرساست . ترجيح مي دم تو سيبري زندگي كنم ولي گرما رو حتي يه لحظه هم تحمل نكنم .

الان دقيقا يه ساله اومدم تو اين سازمان جديد . نمي دونم ، اما از روند كاري يه سال گذشتم اصلا راضي نيستم . گاهگداري به ذهنم مي رسه كه شايد اشتباه كردم ، اما از اونجايي كه زياد اهل اعتراف به اشتباهام نيستم اينو جايي مطرح نكردم .

سال گذشته بعد از ۸ ماه امتحان و مصاحبه و گزينش و ... من ۲ راه داشتم :
يااينه تو شركت معتبر خودرو سازي كه داشتم كار مي كردم ،  با چند سال تجربه كاري ، حقوق مناسب و راضي كننده ، مزايا و پاداش خوب و ... با شرايط قراردادي و استرس انتقال شركت به يه شهر ديگه به كارم ادامه بدم ،
و يا استخدام رسمي تو سازمان دولتي فعلي ، با حقوق معمولي ، پاداش هاي روتين ، مزايايي كه بعد از چند سال قابل استفاده هستند رو انتخاب كنم .

و من راه دوم رو انتخاب كردم ، اما شرايط كاري اينجا برام ارضا كننده نيست . دوست دارم پويا باشم ، تو محيط كارم تاثير گذار باشم و از همه مهمتر اينكه دوست دارم كارها هميشه اصولي و علمي انجام بشه كه اينجوري نيست .

براي همين سعي مي كنم تا با قبول انجام پروژه هاي ديگه از شركتهاي دور و ورم ، حس كاري خودم رو ، بر مبناي علاقه شخصيم ، راضي نگه دارم .

به نظر شما آيا من تو تغيير شغلم اشتباه كردم ؟؟؟

غروب دلگير جمعه ، ۳۰ فروردين ،‌ ساعت ۴ عصر :
با مادر در باره پدربزرگ حرف مي زديم ، مادر خيلي زود رفت .
ساعت ۱۰ شب :
پدر ، از مرگ پدر بزرگ در آخرين جمعه دلگير فروردين ۸۷ آگاهم كرد و من پس از گذشت چند روز هنوز رفتن پدر بزرگ را باور ندارم .

انساني بزرگوار كه من براي مرگش بارها گريستم . مرگ پدر بزرگ ، براي مادربزرگ ضربه بسيار بزرگي بود . ياد روزي افتادم كه در حالي كه مادر بزرگ را در آغوش خود داشت به ما نوه ها مي گفت : شما همه حاصل عشقبازي هاي ما دونفريد و ما مي خنديديم و مادر بزرگ خجالت مي كشيد . اما جمعه مادربزرگ ، بارها بدون اينكه خجالت بكشد گفت كه زندگي بدون پدربزرگ برايش معني و مفهوم ندارد .

من هر لحظه منتظرم كه باز هم پدر بزرگ را در حياط زيبا و پر از خاطرات دوران كودكي خانه اش ببينم ، اما ...