صبحانه

درودي ديگر !

breakfast — Mon, 13 Apr 2009 08:00:15 GMT

آقا جان اين همان درودي ديگر است . يعني الان همان "تا" است كه بايد بار دگر درودي فرستاد . بعضي چيزها در زندگي اين روزهاي نوستالوژي اند ، آنهم به غريب ترين شكل ممكن . همين نيم ساعت پيش كه داشتم قدم مي زدم كنار خيابان ، ياد داستانهاي مادربزگ افتادم . آن روزهاي خيلي دور را به ياد آوردم كه از مدرسه ، خانه مادر بزرگ مقصدم بود تا پدر و مادرم بعد از اتمام كارشان براي به خانه بردنم ، دنبالم بيايند . ناهار را كه مي خورديم ، گاه چرت بعد از ظهر ، مادر بزرگ برايم قصه مي گفت . از آن قصه هاي قديمي ، جسته و گريخته ، دو تايش را به ياد دارم . قصه حسن كچل و دزدان سيب زميني . خيلي دوستشان داشتم و شايد مادر بزرگ بارها و بارها تكرار كرد آنها را .

كنار خيابان كه قدم مي زدم ، با خودم فكر كردم چقدر خوب ميشد مادر بزرگ يكبار ديگر بتواند اينها را برايم بگويد ، تا من جوري ، جايي ثبتشان كنم . واقع بين كه باشم شايد بايد قبول كنم اين تنها مادر بزرگ بجا مانده از نسل قبليم را شايد چند سالي بيشتر نداشته باشم . چقدر خوب ميشد كه اين قصه ها را طوري ثبت مي كردم كه در خاطره ها ، سالها بماند و در لابلاي شاخ و برگ درختان آن خانه باغ قديمي گم نشود .

مادر بزرگ الان هشتاد و اندي را سپري كرده است و من اين روزها دهه چهارم زندگي را سپري مي كنم . نمي دانم آيا در حوصله مادر بزرگ مي گنجد كه بر شرمم فائق آيم و باز هم در سي و اندي سالگي بخواهم ، يكبار ديگر ، فقط يكبار ديگر برايم قصه بگويد ...

عيد مباركي !

breakfast — Tue, 17 Mar 2009 10:34:38 GMT

عيد مباركي و تا درودي ديگر ، بدرود . همين !

ناخن

breakfast — Thu, 19 Feb 2009 05:23:04 GMT

۱ . به ناخن هايم حساسيت زيادي دارم . نه اينكه بخواهم از اين سوسول بازي ها در بياورم ، ولي اگر ترك بردارند يا بشكنند ، به طرز فجيعي برايم عذاب آور است . اينجاست كه يكي از مهمترين ابزارهاي در دسترس بايد ناخن گير باشد تا سريعا در رفع اشكالات پيش آمده ياور و يار من باشد . وگرنه چنان چندشم مي شود كه نگو و نپرس .

۲ . اگر جايي باشم كه اتفاقي ناخنم با جايي بگيرد و لب پر شود يا بشكند ، ناخن گير هم نداشته باشم ، آنوقت است كه بهترين راه براي فرار از اين عذاب اليم الهي ، استفاده از چسب زخم يا چيزي مشابه آن است كه حس بد ماجرا را براي مدتي مخفي نگه دارد .

۳ . ديشب حسب عادت چهارشنبه شبها ، رفتم سالن ، هنوز درست و حسابي گرم نشده ، يهو متوجه شدم كه لبه ناخن وسطي دست چپم شكسته . چاره اي نبود ، بچه ها هم چسب نداشتند ، بيرون آمدم و رفتم سمت نگهباني كه شايد چسب پيدا كنم ، يهو رو در رو ، رضا را ديدم . رضا همكلاسي سالهاي نه چندان دور دبيرستان بود . بعد ها هم تك و توك ميديدمش ،‌اما آنقدر صميمي نبوديم كه با هم ارتباط داشته باشيم . بعد از سلام و احوالپرسي ، بعد از اين همه سال ، ناخودآگاه پرسيدم چسب داري ؟ كيفش را گشت و چسب زخمي پيدا كرد تا مرا از اين حس بد نجات دهد . رفيق هم رفقاي قديمي !

يك روز ، شايد خوب

breakfast — Tue, 03 Feb 2009 11:49:18 GMT

ديروز ، تازه ناهار خورده بودم . نشسته بودم پشت ميزم و حين گپ زدن ، وول مي خوردم تو اينترنت كه تلفنم زنگ خورد . مهرداد بود ، دوست و همكار قديمي . گفت كه بخشي از برنامه فروش اينترنتي به هم ريخته و هر كاري كردند نتونستن حلش كنن . لاجرم تنها چيزي كه به ذهنشون رسيد من بودم ، اون هم بعد از اين چند سال سپري شده . خيلي سعي كردم تلفني راهنمايي كنم ، ولي ظاهرا موضوع پيچيده تر از اين حرفها بود . ازم خواست كه برم اونجا . من كجا ، اونجا كجا . سعي كردم طفره برم ، ولي مهرداد گفت كه آقاي مدير مي خواد باهات صحبت كنه . مدير ، مدير ، مدير ... همون مديري كه وقتي تسويه حساب كردم با اون شركت خودرو سازي و اومدم اينجا ، به هر چيزي متوسل شد كه اين اتفاق نيفته و نهايتا درگيري لفظي هم پيش اومد بينمون . ازم خواست كه لطف كنم و برسونم خودمو ، گفت كه آبروي اداره و مديريت در خطره . گفت كه مدير عامل شخصا پيگير موضوع شده و اوضاع قمر در عقربه . يه لحظه موندم كه چه كنم . گذشته بهم مي گفت كه به من ربطي نداره ولي ... دوباره به مهرداد زنگ زدم ، بازم خواست كه برم اونجا .

نمي دونم چطوري مي تونم به اين قضيه نگاه كنم . يه لحظه فكر كردم كه ميشه يه طناب بريده رو دوباره گره زد . وسايلمو جمع كردم و رفتم . به همين سادگي . وقتي بعد از چند سال دوباره پاموگذاشتم تو كارخونه ،‌ همه چيز همون بوي هميشگي رو ميداد ، گرچه خيلي چيزها و آدمها عوض شده بودن . رسيدم بالاخره و پس از چندين ساعت تلاش ، مشكل حل شد . حالا من دوباره برگ برنده رو داشتم . وقتي رفتم به اتاق آقاي مدير ، داشت با غرور با مدير عامل صحبت ميكرد و خبر مرتب بودن اوضاع رو ميداد . به همراه روساي ادارات ازم تشكر كردن و بعد پرسيد : "نمي خواي برگردي خونه ؟" گفتم كه اونجا رو هميشه دوست خواهم داشت ، ولي ... ديگه اصرار نكرد ، ولي خواست كه گهگاه كمكشون كنم و مشاوره بدم كه منم سخاوتمندانه ! پذيرفتم . به رسم يادبود هم يه سررسيد شركت رو بهم داد كه گفت پول آژانست رو هم توش گذاشتيم كه هر چه اصرار كردم برش گردونم ، نپذيرفتن . بعد از ديدن دوستان قديمي ، دوباره خداحافظي كردم و رفتم . اينبار ديگه خيلي از قديمي ها نبودن . ولي همون چند تا چهره آشنا هم غنيمت بود . وقتي تو ماشين ، سررسيد رو باز كردم ، كنار پول آژانسم ، چيزي بود كه نشون از قدر شناسي آقاي مدير ميداد . فكر كنم حالا گره محكم شده . شايد محكم تر از قبل .

Restart

breakfast — Mon, 12 Jan 2009 05:09:41 GMT

بارها و بارها انديشيده ام كه اگر دوباره مي زيستم ، چه مي شد ؟ گاهگداري ،‌ صفحه هاي رويا در لحظات تنهايي را اختصاص دادم به اينكه بينديشم اگر دوباره زندگي مي كردم ، سفر چگونه بود . مي دانم و مي داني كه سفر سخت است و جانگاه . آتش و باد و باران را با خود دارد ، اما اگر لختي درنگ كني ، ببيني ، عهدي است كه براي تو بسته اند و تو گريزي نداري از خواندن تكرار ها . همان كه همه خوانده اند و انديشيده اند و مانده اند !‌ گفتم كه زياد انديشيده ام به اين مسير پر تلاطم سفر . شايد اگر دوباره مبدايي باشد و بشود سفر را تكرار كرد ، دوست دارم گاهگداري ، نه همه جا ، مسير را عوض كنم و گريزپاي ،‌ دور شوم از تكرار ها . گهگاهي بيشتر بنشينم بر كناره هاي اين جاده خاكي زهوار در رفته و بينديشم با خودم ، بيشتر و بيشتر ، همان آن فكر كنم كه قدمها درست است و جاي پاي محكم است يا نه ، بگسترانم خودم را بر كناره هاي جاده سفر و نرم نرمك ببندم پلكها را و همان لحظه ، با چشم بسته ، لحظه را دوباره ببينم . مي دانم آب رفته به جوي را نمي توان باز گرداند اما مطمئنم كه اگر تعجيل كني ، جلوي آن را در جوي گرفته اي بي درنگ . همان لحظه شايد اين مرحمي باشد ، شايد بتوان دوباره گرفت يك صحنه را . اينكه اگر دوباره اي بود ، تند تند نمي رفتم جلو ، اصلا مگر اين جلو ها چه خبر است امروز ، هيچ ، پوچ است جان من ، پوچ . هيچ خبري نيست پسِ اين همه شتاب و تندي ، همه ديده ايم كه هيچ خبري نيست اينجا ، جز اين كه دردها و رنجها فزون است اين جلوها ! تند و تند ، با شتاب آمده ام اين جلوتر ها و حالا ، لختي از آن دوردستها را هوس مي كنم گاه گاهي ، هوس مي كنم ده سال پيش را ، بيست سال پيش را و سي سال پيشي را كه اصلا به ياد ندارم اين روزها ، اين روزها نه ، هيچگاه به ياد نداشته ام . چرا خم و پيچ پستوي ذهن من و تو ، طاقي ، چيزي براي آن سي سال پيشتر ها ندارد ، عجيب است مگر نه ؟ بوده ام آن روزها و انگاري كه نبوده ام .

سفر را ، با همه پيچ و خم ها ، اگر تكرار مي شد ، محتاط تر سير مي كردم . همان درنگ هاي آني كنار جاده را مي گويم . گفتم خيلي فكر كرده ام اين را و هميشه خيلي چيز ها را در اين سير و سلوك ، همانگونه يافتم كه بود ، با اندكي تفاوت . باز هم انديشيده ام كه اين خوب است يا بد . فرصتي دوباره بدهند به تو و تو بخواهي ، همانگونه باشي كه بوده اي . باز هم نمي دانم اين عين حماقت است ، يا من آنقدر راضي بوده ام كه سير را همانگونه مي خواهم كه بوده . شايد يك روزي ، جايي ، زماني براي خودم دست و پا كنم كه بنشينم و فكر كنم تا ببينم كه خوب زيسته ام يا احمق ام ، كه البته مطمئنم از اين دو حال خارج نخواهد بود .

نرم نرمك برف مي بارد و من ، مي خواهم همين حالا ، كنار جاده بايستم ، چشمهايم را ببندم ، و براي همين ثانيه ، لختي درنگ را مزمزه كنم ، شايد ...

رستاخيز

breakfast — Sat, 03 Jan 2009 04:12:46 GMT

من باور دارم آن روز بالاخره خواهد رسيد . خيلي دور نيست . روز موعود را مي گويم . همان روزي كه رستاخيز است . اقلا براي من تبديل به رستاخيز شده است . روزي را كه دستيابي به همه آروزهاي دست نيافتني را به آن روز حواله كرده ام . هر گاه ، حسب چرخش روزگار ، نشد آنچه كه بايد مي شد ، در دلم مي گفتم بالاخره خواهد شد ، روزي مي رسد كه اين كار غير ممكن ، ممكن مي شود . اين آرزوي دور از ذهن ، جزيي از زندگي مي شود . خيلي هاشان شدند ، خيلي زودتر از آنچه كه من در مخيله ام بگنجد . بعضي هاشان نشدند ، بعضي ها از صف خارج شدند ، يعني ديگر تاب و توان و حس و حالي برايشان نمانده بود . آنها كه ماندند و هنوز هم هستند را ، باز هم باور دارم . باور دارم بايد باشند تا رستاخيزشان فرا رسد ، اين رستاخيز همه روزه من . وقتي به آنهايي كه شده اند مي نگرم ، مي بينم جزيي از زندگيم هستند و چه جالب كه روزي ، جزيي از آمال بوده اند . آنها كه از صف خارج شده اند را مرور زمان ، جنايتكارانه ، بي ارزش كرده است . اين از صف خارج شده ها ، تند و تند كوله بارشان را مي بندند تا بروند در صفي ديگر و بشوند جزيي از آن باورها و بمانند در آرزوي رستاخيزشان تا تمام شوند و به كمال برسند .

اينگونه است كه هر روز مي تواند رستاخيز جديدي باشد و من هر روز براي باقيمانده ها كه سحر تا شام ، گوشه هاي ذهن متلاطمم را صحنه جدال خود كرده اند ، تا پيشي گيرند بر هم ، برنامه مي ريزم و مي چينم و هي دوباره تكرار ...

پي نوشت 1 ) پنجشنبه رفتم آنجا كه بايد مي رفتم ، ميزبان مي گفت كاري را كه تو مي كني ، برادر در حق برادر نمي كند اين روزها ، يك لحظه در ذهنم مرور كردم ، ديدم نه ، من كاري نمي كنم ، رفيق كم نگذاشته است اين سالها برايم ، گاهي اوقات هر كاري كه بكني ، كم كرده اي براي بعضي ها . فقط دريغ و افسوس كه اين دست آدمها كم پيدا مي شوند ...

پي نوشت 2 ) پست قبلي شايد براي خيلي ها زياد ملموس نباشد ، خواستم يك چرخه كاري را بصورت شبه كد يكي از زبانهاي برنامه نويسي نمايش دهم . اولين تلاش بود براي اين دست كارها . فكر كنم اگر ادامه دهم ، چند وقت ديگر همه شما برنامه مي نويسيد به راحتي ...

Life.Cs

breakfast — Sat, 27 Dec 2008 03:31:26 GMT

// life.Cs

// By : Ahmad

        string[] blogs = {"X","Y","Z",...} ;
        int Day = 0 ;
        int Year = 0 ;

        while (Year < 30)
        {

            Wakeup();
            Day++;
            Go(Office);
            Eat(Breakfast);

            while (!TimeUp() )
                  {

                    for(int i=0 ; i < blogs.Length; i++ )
                       ReadBlogs(i);

                    Drink(Tea) ;
                    Read(newspapers);
                    Drink(Tea);
                    Read(Book);

                    if (FindTasks())
                        DoTasks();

if (DateTime.Now.Hour == 13 )
Eat(Lunch);

if (DateTime.Now.Hour == 14 )
Chorting();

                   if (HaveTime(DateTime.Now))
                       Go(Shop);

                  }

            Go(Home);
            Eat(Dinner);

            if (Day == 365)
            {
                Day == 0;
                Year++;
            }

            Sleep();
        }

سه روز تعطيل و نيمه تعطيل ، سه فيلم ...

breakfast — Sun, 21 Dec 2008 09:25:18 GMT

سه روز ، فرصت زيادي نيست ، اما ميشود بخشهايي از آن را به ديدن فيلمهاي پيشنهادي و اهدايي دوستان و نزديكان گذراند . آخر هفته گذشته ، اينها را ديدم :

1 . آپوكاليپتو : خشم مقدس (Apocalypto )

به شخصه به مل گيبسون علاقه دارم . از Brave Heart بگير تا Apocalypto كه در اين چند روزه فرصت ديدنش فراهم شد . قصه ، قصه‌ي آخرين سالهاي تمدن مايا هاست قبل از كشف قاره امريكا . جاگوار ، فرزند يكي از روساي قبايل ماياها ، به همراه خانواده و قبيله ، روزگار را در قاره جديد مي گذراند . به قبيله حمله ميشود و جاگوار ، تنها فرصت مي كند همسر باردار و فرزند خردسالش را از ديد مهاجمين هم خون ، پنهان نگاه دارد و از تجاوز و اسارت آنها جلوگيري نمايد . پس از نبردي نابرابر ، در حاليكه جاگوار اسير شده است و شاهد بريده شدن گردن پدر توسط مهاجمين است ، به سمت امپراتوري قوم متجاوز برده مي شود ، در حاليكه سرنوشتي دردناك در انتظارش است . خداي آفتاب تشنه است و پادشاه مايا به همراه كاهنان براي رفع اين عطش چاره اي جز قرباني دادن نمي بينند و قرار است به فجيع ترين شكل ممكن ، اسرا قرباني شوند . نوبت به جاگوار كه ميرسد ، خورشيد زير ماه پنهان ميشود و كاهنان اين پديده را نشانه اي بر رفع عطش خدا مي يابند . سرنوشت بازماندگان به دست فرمانده اي كه اسيرشان كرده است سپرده ميشود و او حكم مي كند كه اگر از مسير تعيين شده اي كه به ايشان معرفي ميشود،‌ بدون آسيب ديدن از تير و نيزه ها جان سالم به در برند ، آزادند . نوبت به جاگوار كه مي رسد ، در انتهاي مسير با در حاليكه زخمي شده است ، با پسر فرمانده درگير ميشود و وي را به قتل ميرساند و به سمت جنگلش مي گريزد . پس از فراز و نشيب بسيار ، موفق به نجات جان خود و همسر و فرزندانش ميشود و در حاليكه كشتي كريستف كلمب به سواحل قاره جديد ميرسد ، در پاسخ به همسرش كه مي پرسد "آيا بايد به سوي آنها برويم ؟" جنگل را براي شروعي جديد ، انتخاب ميكند .
فيلم كاملا به زبان مايايي است و سرشار از صحنه هاي خشونت . تصوير برداري و صداي فوق العاده در كنار خصيصه هاي هميشگي فيلمهاي گيبسون ، ارزش فيلم را صد چندان جلوه مي دهد . فرهاد صفي نيا به همراه گيبسون ، فيلنامه را نگاشته اند و صدابرداري آن را كامي عسگر به عهده گرفته است ، يعني دو ايراني موفق و صاحب نام ديگر در هاليوود .

2 . دعوت
ابراهيم حاتمي كيا در سينماي ايران منحصر به فرد است . از كرخه تاراين ، بوي پيراهن يوسف ، برج مينو ،آژانس شيشه اي ، موج مرده ، ارتفاع پست ، به رنگ ارغوان ، به نام پدر و ... دعوت ؛ همه و همه بيانگر اين است كه حاتمي كيا را بايد با ترازويي ديگر وزن كرد و سنجيد . به ديد خودم ، همه فيلمايش زيبايند و همه را دوست دارم ، هر آنچه ديدم ، پسنديدم .
داستان دعوت ، غالب فمينيستي دارد . روايت فيلم پرستاره حاتمي كيا ، قصه ايست كه در زندگي همه ممكن است پيش آيد ، بنا به دلايل و شرايط مختلف . كورتاژ ، قالب فيلم جديد و اپيزوديك حاتمي كياست ، شرايط ، ديدگاه و موقعيت آدمهاي مختلفي كه درمان درد را فقط در سقط مي بينند و ... چون هنوز اكران است ، پيشنهاد مي كنم ببينيد .

3 . بالماسكه هيولا (Monster's Ball )

بالماسكه هيولا با بازي هالي بري و بيلي باب تورنتون از ساخته هاي مارك فورستر ، كارگردان امريكاييست . هالي بري ، در نقش همسر يك زنداني محكوم به اعدام و بيلي باب تورنتون در قالب يكي از مامورين همان زندان ، درامي را نقش آفريني مي كنند كه براي هالي بري جايزه اسكار به ارمغان مي آورد و او را به عنوان نخستين زن برنده‌ي جايزه اسكار نقش اول معرفي مي كند . ساني پسر هنك ، كه همكار وي نيز است ، بعد از درگيري با وي خودكشي مي كند و هنك كلافه و سردرگم از اين اتفاق ، از كارش استعفا مي كند و سعي دارد پمپ بنزيني را راه اندازي كند . به صورت كاملا اتفاقي ، هنك با لتيشا كه گارسون همان كافه ايست كه هنك به آنجا سر ميزند ، در حاليكه پسر لتيشا تصادف كرده است برخورد مي كند . هنك به لتيشا كمك مي كند تا پسرش را به بيمارستان برساند ، اما تايرل ميميرد و هنك و لتيشا بر اساس يك سري اتفاقات تراژديكي كه پشت سر هم اتفاق مي افتد ، با هم دوست مي شوند . كمي بعد هنك از روي نقاشي هاي همسر لتيشا و امضا زير آنها ، مي فهمد كه لتيشا همسر همان زنداني است كه در محل كارش اعدام شده است . حس علاقه هنك به لتيشا ، با ترحم توام مي شود و نهايتا لتيشا نيز از روي نقاشي كشيده شده از هنك توسط همسرش ، پي به هويت شغلي هنك ميبرد ...

نشريه شناسي معاصر !

breakfast — Tue, 16 Dec 2008 05:44:18 GMT

خواندن از تفريحات مورد علاقه من است . به ياد دارم آن زمان ، آن روزها كه همه بچه هاي هم سن و سالم ، همه وقتشان را صرف بازيها و تفريحات معمول آن سنين مي كردند ، آموخته بودم كه بايد بخشي از وقتم را به خواندن اختصاص دهم . بخشي از هديه هايي كه مي گرفتم و دوست داشتم بگيرم كتاب بود . كنار كتاب ، در اين سي و اندي ، نشريات و مجلات و روزنامه ها هم جايگاه خاص خودشان را داشتند. تقريبا در همه برهه هاي زمان ، روزنامه اي ، مجله اي ، نشريه اي بود كه بخوانم و از خواندنش لذت ببرم .

1 . دبستان كه بودم ، مثل همه بچه هاي آن روزها ، كيهان بچه ها را دوست داشتم . هميشه پدر مي خريد كيهان بچه ها را و من با ولع تمامش را مي خواندم و بي صبرانه منتظر شماره بعدي بودم . دروغ چرا ، ذهن آشفته اين روزها ، نمي گذارد به ياد آورم كه از اين نوستالوژي سالهاي دورم ، چه بخشهايي را بيشتر دوست داشتم . اين روزها كيهان بچه ها بايد باشد ، بچه ها هم بايد بخوانند احتمالا .

2 . راهنمايي ، دوران پر كش و قوس بين خردسالي و نوجواني . درست يادم است كه كيهان بچه ها ديگر جذابيت نداشت . دغدغه آن روزها فقط دنياي ورزش بود و كيهان ورزشي . صبح شنبه منشر مي شدند و صبح هاي يكشنبه من دهها بار به پدر سفارش مي كردم كه مبادا يادش رود برايم بگيرد اين دو را . همه عصر هاي يكشنبه را دنياي ورزش و كيهان ورزشي پر مي كردند و من از لحظه لحظه‌ي گزارش متني بازيهاي فوتبال و واليبال و ... لذت ميبردم . ديوار اتاقم پر بود از پوسترهاي اين دو مجله دوست داشتني . يادم است آن روزها ، روزنامه هاي اطلاعات و كيهان بودند و بس . گهگداري صفحات حوادث اين روزنامه هم چاشني كار ميشد . مادر زن روز مي خواند و من هم گهگداري ورق مي زدم . اواخر دوره راهنمايي بودم كه كم كم دانستنيها داشت جايگاه خودش را پيدا مي كرد .

3 . دبيرستان ، خلاصه شده بود در كتاب ، درس ، واليبال و يه سري چيزهاي دوست داشتني ديگه. هنوز دنياي ورزش و كيهان ورزشي و دانستنيها جايگاه خودشان را داشتند ، به اين مجموعه كم كم مجله دانشمند هم اضافه شد . آرشيو دنياي ورزش و كيهان ورزشي من ، بي نظير بود . دوستانم از ديدن آن همه مجله آرشيو شده واقعا لذت ميبردند و هنوز با نظم و ترتيب خاصي خريداري مي شدند . پشت كنكورم را هم در همين بخش مي گنجانم . خريد مجله ها قطع شده بود و لذت مجله ورزشي خواندن را با مرور آرشيوها ، گهگاه زنده مي كردم .

4 . دانشگاه ، ديگر دنياي ورزش و كيهان ورزشي را بوسيدم و گذاشتم كنار ، اوايل دانشگاه كه زياد اهل مطبوعات نبودم ولي اواخر دوره دانشگاه ، مجله اي بود با نام ايران جوان ، كه مرتب ميخواندمش و حال و هواي خاصي داشت . همين و بس .

5 . سربازي . شروع دوره سربازي مصادف بود با انتشار جام جم آنلاين كه باعث شد براي مدتي جام جم را مرتب بگيرم و بخوانم . با ظهور نورسيده اي با نام شرق ، قصه عوض شد و شرق شد دغدغه آن روزها . كنار شرق ، چلچراغ را از ياد نمي بردم و هميشه مي خواندمش تا آن روز كه خيلي چيزهايش را از دست داد و گذاشتمش كنار .

6 . كار و ديگر هيچ . سر كار كه رفتم ، كمتر فرصت خواندن روزنامه و نشريه داشتم . شرق را پيگيري مي كردم . همه آن چند باري كه رفت و آمد تا رسيد به آخرش .

7 . كارم را كه عوض كردم ، مدتي نخواندم تا شهروند امروز آمد . نشريه وزيني كه مثل همه چيزهاي خوب ديگر خيلي دوام پيدا نكرد . كنار شهروند امروز ، همشهري جوان را هم مدتي مرتب خواندم كه اين روزها خواندنش ، بسيار نا مرتب شده است .

اگر نشريه ، روزنامه و ... خوبي براي خواندن سراغ داريد ، بدم نمي آيد امتحان كنم . اين روزها از بيكاري كلافه و سردرگمم .

1. سبز ،‌ 2. قرمز ، 3. آبي

breakfast — Sat, 13 Dec 2008 04:09:18 GMT

1 . آري ،‌شمال خوب است ،[رامسر] زيباست ، نه ، حرفم را پس ميگيرم ، رامسر رويايي است . شايد رامسر را ديده باشي ، شايد شنيده باشي ، شايد بهار رفته باشي و بوييده باشي ، اما من بايد باشم تا بگويم رامسر چيست و كجاست . شايد فقط ديدن هتل هاي رامسر بر دامنه كوهپايه هاي البرز رويايي باشد ، بلوار كازينو را قدم زدن به سمت ساحل ترا كفايت كند ، اما ، رامسر فقط اينها نيست ... دوست داشتم شرايطي فراهم ميشد ، تا ابد ، رامسر زندگي مي كردم . به هر حال 15 سال زندگي در يك شهر ، وابسته مي كند آدم را .

2 . آقا جان يكي به من بگويد چه كنم در اين جاده هاي شمال ، پايم را روي اين پدال گاز بيشتر از حد مجاز فشار ندهم ، سبقت غير مجاز نگيرم و ... هي فرت و فرت جريمه نشوم ...

3 . استقلال اين روزها خوب بازي مي كند . خوب گل مي زند . مع الوصف امير قلعه نوعي مي گويد : "مهاجم گلزن مي خواهم ." اگر مي دانستم [رضا] را از جنگلهاي رامسر مي دزديدم و با خودم مي آوردم . هر چند خودش گفت كه قرار است برگردد استقلال . چه كنيم كه طالع ما را با رنگ آبي نوشته اند ...